درمرز نگاه من
از هرسو
دیوارها بلند
دیوارها بلند
چون نومیدی
بلندند.
آیا درون هر دیوار
سعادتی هست؟
و سعادتمندی؟
و
حسادتی؟
که چشم اندازها
از اینگونه مشبّکند
و دیوارها و نگاه
در دور دست های نا امیدی
دیدار می کنند
و آسمان،
زندانی ست
از بلور؟
احمد شاملو
ترانه ام غرق شد
در اقیانوس چشمانت
بی آنکه لب بگشاید
بر ساحل ِبوسه زارُ وبر امواجِ لبهایت
ای شرارۀ آتش
ای سکوت ِ یک فریاد
بیا و دامنم بسوزان
بیا و ُاز میانۀ آتش ها
بیا و فقط تو بیا
در سخت ترین دقایق غروب
بیا...
با آخرین نفسهای قلبت
با بلمی به رنگ ِ شقایق... به رنگ ِخون
با قلبی که به شماره افتاده
ای انتهای غروب
شقایق ِ خورشید
من را ببر
به میهمانی ِ آخرین نفس هایت
من را ببر به نبردی ناتمام
جائیکه اشک هایم
گلوله های سربی ست
گونه هایم
زخمی ترین غرور
بیا ...وببر...
حتی به وادی حسرت
به یک کویر
یک سراب
"به شب تکانی ِ مهتاب وُ غبار روبی ِتن"
این منم
سکوت ِ یک فریاد
چشمانم،آیینه
اشک هایم،شمعدانی
ای نگاه ِ پرفروغ
شمع ِ چشمانم
بیا و برهنه بیا
به میهمانی ِ تنم
بیا و فقط با قلبت
تاپناه ببریم
به کنج ترین زاویۀ شب
به منتها ترین بارگاه ِ تنهایی...