ای مادر، چه صمیمانه به دل چنگ زدی

                      خیمه ای ساخته بر دل،وبه آن رنگ زدی

گاه در خلوت خود،گریه کنان می گویم

                     کوش آن عطری که با جان ودلم می بویم

هر لحظه که دل از غم درد می شکند

                   ای مادر،که تو مرهمی هستی به دلم

هر لحظه که لب بر سخنی باز کنم

                   با جان ودلت می شنوی حرف دلم.