نویسنده: زهره محجوب - ۱۳٩٠/۱/۳٠
ابرآمد وباز بر سرسبزه گریست
بی باده گلرنگ نمی باید زیست
این سبزه که امروز تماشا گه ماست
تا سبزه ی خاک ما تماشا گه کیست؟
-------------
یک چند به کودکی به استاد شدیم
یک چند به استادی خود شاد شدیم
پایان سخن شنو که ما راچه رسید؟
از خاک برآمدیم وبر باد شدیم